เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 305 พระอสูรผู้ครองพรหมจรรย์กับหางอสรพิษพันกาย (จบ)
วัดวิญญาณสงบ
มู่เถียนเถียนมองคนที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะยื่นปากอย่างขัดใจ [ชีถ่ง ผ่านมาตั้งครึ่งเดือนแล้ว ทำไมเขายังไม่ฟื้นอีก]
ชีถ่งตอบ [คุณวางใจได้เต็มที่ เขาไม่เป็นอะไรจริง ๆ แค่ร่างกายอ่อนแอ อ้อ พอเขาฟื้นแล้วก็อย่าเพิ่งออกแรงหนักล่ะ]
มู่เถียนเถียนตอบ [ออกแรงหนักอะไรกัน... ไปให้พ้นเลย]
ชีถ่งแหย่ [โอ้โฮ เขินจนพาลแล้วสิ]
พอได้ต่อล้อต่อเถียงกับชีถ่ง อารมณ์ของเธอก็ผ่อนคลายลงจริง ๆ
ฮวาลั่วนำอาหารมาให้ เห็นเธอยังเฝ้าอยู่ข้างเตียงเจวี๋ยเฉินจึงพูดว่า “ฉันบอกเธอแล้วไง ตราบใดที่ดอกบุปผารักยังบาน เขาก็ไม่เป็นไร รีบกินข้าวเถอะ”
มู่เถียนเถียนถามด้วยความสงสัย “หยดเลือดให้ดอกบุปผารักในความฝันก็ใช้ได้ด้วยหรือ”
“ขอเพียงพวกเธอรักกัน ไม่ว่าจะหยดเลือดด้วยวิธีไหนก็ใช้ได้ทั้งนั้น ถ้าพวกเธอสาบานต่อหน้าดอกบุปผารักว่าจะร่วมเป็นร่วมตาย มันก็ทำให้เป็นจริงได้” ฮวาลั่วตบไหล่เธอเบา ๆ “วางใจเถอะ เจวี๋ยเฉินไม่เป็นไร”