กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 รักแรกที่ฝังใจของเพื่อนชายวัยเด็กผู้เป็นอัจฉริยะ (22)
“ไม่พูดถึงเธอแล้ว” ซ่งเวยโบกมือ “ยังไงเทอมหน้าฉันก็ไม่อยู่หอนี้แล้ว”
ขอแค่ไม่มากระทบเธอกับเพื่อน เธอก็ขี้เกียจยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่น
ส่วนเจี่ยงเจียเหล่ย เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมให้ใครมาหลอกให้รอ ซ่งเวยจึงไม่กังวล
“แล้วเธอจะเช่าห้องอยู่เหรอ?” มู่เถียนเถียนถาม
“ไม่เชิง พ่อกับแม่ฉันจะมาทำธุรกิจที่นี่สักปี ฉันก็ต้องไปเรียนรู้งานบริหารที่บริษัทด้วย” พอนึกถึงเรื่องนี้ สีหน้าซ่งเวยก็หม่นลง ราวกับมีก้อนหินก้อนใหญ่ทับอยู่ในใจ
มู่เถียนเถียนกอดเธอ “ฉันจะไปหาเธอบ่อย ๆ แน่นอน”
“พูดแล้วต้องทำด้วย” พอถูกกอดแบบนี้ ซ่งเวยก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา