เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 55 จันทร์กระจ่างกลางใจของราชครูผู้ชั่วร้าย (7)
พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น มู่เถียนเถียนก็ยิ่งหลับตาแน่นกว่าเดิม
อิ้นเจียหานยื่นมือไปลูบเปลือกตาที่สั่นระริกของเธอเบา ๆ ขนตายาวกวาดผ่านปลายนิ้วจนหัวใจเขาคันยุบยิบ
ไม่พบกันสามปี เธอดูไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงกลัวศพเหมือนเมื่อก่อน
“แม่จ๋า เสี่ยวหาน มีศพด้วย ศพนั่นมีหนอนขึ้นแล้ว!” ปีนั้นสงครามเพิ่งสิ้นสุด ในถิ่นทุรกันดารจึงมีศพผู้ลี้ภัยที่ตายเพราะสงครามและคนที่อดตายอยู่บ้าง ศพเหล่านั้นเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็น
มู่เถียนเถียนตกใจกลัวจนกอดอิ้นเจียหานซึ่งสูงเท่าเธอไว้แน่น
นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้ใกล้ชิดเธอถึงเพียงนั้น กลิ่นนมจาง ๆ บนตัวเธอชวนให้ดอมดมไม่รู้เบื่อ เขาอยากให้เธอกอดอยู่อย่างนี้ตลอดไป
“พี่สาวไม่ต้องกลัว เสี่ยวหานจะปกป้องพี่เอง” เขาใช้ร่างผอมบางโอบเธอเดินผ่านป่าที่มีศพเกลื่อนกลาด