เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 164 ถูกขโมย ซูอวี้เหยาเดิมทีก็ไม่ใช่คนดี
เมื่อซูอวี้เหยากลับมาถึงเรือนเก่าตระกูลซู ก็เห็นหญิงรับใช้ เด็กรับใช้ชาย และหญิงรับใช้สูงวัยจำนวนมาก ยืนอยู่ในลานใหญ่ของเรือนเก่าตระกูลซูทั้งสิ้น
ส่วนผู้ที่คุกเข่าอยู่กลางลานใหญ่นั้นคือซูเฉิงเจ๋อ ลูกชายของซูเหวินหมิงและเฉียนซื่อ
ซูเฉิงเจ๋อร้องไห้พูดว่า “ท่านแม่ ท่านกล่าวโทษข้าผิดแล้ว ข้ามีความสามารถมากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร ขนคลังเก็บของของท่านจนว่างเปล่า ในบ้านของเรานี้ ผู้ใดเล่าไม่รู้ว่า คลังนั้นคือดวงใจของท่าน”
“ข้า ข้าแค่พนันเสียเงินไปบ้าง คิดจะไปเอาของในคลังเก็บของออกมาใช้หนี้ ผู้ใดจะรู้ว่า พอผลักประตูเปิดออก กลับเห็นคลังเก็บของที่ว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดเหลือ”
“ข้าจะมีปัญญามากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร หากข้าขนไปหมด แม่ คนของแม่ก็คงรู้ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วไม่ใช่หรือ”
เฉียนซื่อโกรธจนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้โดยตรง เก้าอี้ตัวนี้ยังเป็นซูอวี้เอ๋อ ลูกสาว ที่ให้คนยกมาให้
มองพี่ใหญ่ชายที่ร้องไห้แก้ต่างให้ตนเอง ซูอวี้เอ๋อก็โกรธจนทนไม่ไหวเช่นกัน เพราะของในคลังเก็บของของท่านแม่นั้น ก็มีสินเดิมเจ้าสาวของนางอยู่ด้วย
บัดนี้ คลังเก็บของทั้งหลังถูกขนไปจนว่างเปล่าหมดสิ้น
ที่สำคัญก็คือ คนทั้งบ้านของพวกเขา กลับไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ เลย