บทที่ 328 ฉันล้อเล่นกับนายน้อยลั่วต่างหาก

บทที่ 328 ฉันล้อเล่นกับนายน้อยลั่วต่างหาก

จากนั้น

เยี่ยนเยี่ยนค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น แล้วเริ่มติดกระดุมเสื้อนอนให้เฉินลั่วจากล่างขึ้นบน

สายตามองตรงไปยังลอนกล้ามท้องที่อยู่ห่างจากดวงตาของเธอไม่ถึงสามนิ้วมือ

ภาพที่เห็นตรงหน้าช่างยากจะบรรยายเหลือเกิน

สรุปคือทุกครั้งที่ติดกระดุมไปหนึ่งเม็ด

เธอจะรู้สึกอาลัยอาวรณ์ส่วนที่ถูกเสื้อนอนบดบังไปเสมอ

แถมตอนติดกระดุม ปลายนิ้วของเธอยังสัมผัสโดนกล้ามท้องของเฉินลั่วเบาๆ อีกด้วย

ถ้าจะให้อธิบายด้วยคำสั้นๆ

แข็งเป๊ก!