บทที่ 290 ไม่ต่างจากพวกหนุ่มหัวทอง

บทที่ 290 ไม่ต่างจากพวกหนุ่มหัวทอง

"ฉันยอมตกลงกับนาย"

ในที่สุดเสิ่นชิวก็ยอมตอบตกลง

แต่ยังไม่ทันที่เฉินลั่วจะได้อ้าปากพูด เสิ่นชิวก็เปลี่ยนน้ำเสียงพลางเอ่ยขึ้นว่า "แต่ฉันยังมีข้อแม้อีกข้อ ถ้านายไม่ยอมตกลง ฉันก็จะไม่ยอมตกลงเรื่องนี้เหมือนกัน"

"ว่ามาสิ"

เฉินลั่วเอ่ยตอบ

"ตรุษจีนปีนี้นายต้องไปพบพ่อกับฉัน แล้วก็ต้องทำให้พ่อพอใจในตัวลูกเขยอย่างนายด้วย" เสิ่นชิวกล่าว

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

พ่อมักจะคอยกังวลอยู่เสมอว่าในอนาคตเธอจะต้องเจ็บปวดเพราะความรัก เหมือนอย่างที่เขาคิดถึงแม่มาตลอดหลายสิบปีนี้ ในใจเขารู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดแบบนั้นเป็นอย่างดี

เขาจึงกลัวเหลือเกินว่าเสิ่นชิวจะเดินซ้ำรอยเดิมของตน