บทที่ 259 ร่ำลากู้ฉิง

บทที่ 259 ร่ำลากู้ฉิง

"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน"

เฉินลั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้างโดยไร้สาเหตุ ทว่าพอนึกถึงอาจารย์เมิ่ง หลิวเหยียนที่กำลังตั้งครรภ์ และเสิ่นชิวที่คอยจ้องเขม็งอยู่

หากกู้ฉิงยังรั้งอยู่ต่อไป

ก็คงทนอยู่ไม่ไหวเหมือนกัน

ในยามนี้

พวกเขาทั้งห้าคนเปรียบเสมือนอยู่บนกระดานหมากรุกสี่เหลี่ยม

โดยมีท่อนไม้ท่อนหนึ่งค้ำยันอยู่ตรงกึ่งกลางด้านล่าง