บทที่ 253 รู้มากไปก็ใช่ว่าจะมีความสุข

บทที่ 253 รู้มากไปก็ใช่ว่าจะมีความสุข

เวลาผ่านไปเต็มๆ สามนาที

เสิ่นชิวมองดูนาฬิกาจับเวลาที่ผ่านไปสามนาที ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เป็นฝ่ายต่อสายหาโซยาเอง

"เมื่อกี้ติดคุยโทรศัพท์อยู่"

โซยาเป็นฝ่ายเอ่ยปากอธิบายขึ้นมาก่อน ทำเอาเสิ่นชิวลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เธอนึกว่านังโซยาคนนี้จะเบี้ยวซะแล้ว

"ตอนนี้เธอว่างคุยแล้วใช่ไหม"

น้ำเสียงของเสิ่นชิวดูนอบน้อมลงอย่างบอกไม่ถูก ราวกับกลัวว่าโซยาจะเปลี่ยนใจ

แต่เธอหารู้ไม่ว่าโซยาไม่มีทางให้ถอยกลับไปเสียใจอีกแล้ว

การยกเลิกภารกิจกลางคันอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่มีเหตุผล