บทที่ 245 วันเดียวผมก็ดังเป็นพลุแตกเลยเหรอเนี่ย?

บทที่ 245 วันเดียวผมก็ดังเป็นพลุแตกเลยเหรอเนี่ย?

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

นักข่าวสาวเอ่ยชมต่ออย่างลื่นไหล "อาจารย์เฉินน่านับถือจากใจจริงเลยค่ะ แม้โชคชะตาชีวิตของตัวเองจะไม่เป็นธรรม แต่กลับมอบโอกาสในการเปลี่ยนแปลงชีวิตให้กับเด็กๆ เหล่านี้ ใช้ความรู้สร้างสะพานให้เด็กๆ ก้าวออกจากหุบเขา..."

นักข่าวสาวพร่ำพูดต่อไปอีกยาวเหยียด จนเฉินลั่วเริ่มจะรู้สึกละอายใจขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

มันไม่ได้สูงส่งอะไรขนาดนั้นสักหน่อย

ผมก็แค่รักความสงบสบายใจ แถมใจอ่อนไปหน่อยก็เท่านั้นเอง

จากนั้นก็สัมภาษณ์นักเรียนอีกสองสามคน

นักข่าวสาวถึงได้ยอมออกจากห้องเรียนไป เฉินลั่วนั่งอยู่บนโพเดียมหน้าห้อง

ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา

การสัมภาษณ์ระลอกนี้เล่นงานเขาเข้าให้แล้วจริงๆ ถึงกับปั้นเขาให้กลายเป็นครูผู้ทรงเกียรติไปเลย