บทที่ 231 ฉันขอสาบาน

บทที่ 231 ฉันขอสาบาน

"อ๋อๆ"

ซุนเหยียนตอบรับอย่างมึนงง ก่อนจะหันหลังเดินตรงไปยังห้องครัว ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็โผล่มาที่หน้าประตูชายคาอีกครั้งแล้วเอ่ยขึ้น

"แม่ผมบอกว่าให้เอาเตาถ่านมาอังมือหน่อยครับ"

จากนั้นซุนเหยียนก็เดินไปยังห้องของตนเอง หยิบเอาตะกร้าไม้ไผ่ใส่เตาถ่านออกมา แล้วรีบเดินออกจากห้องโถงใหญ่ตรงเข้าครัวไป

ในห้องโถงใหญ่

กู้ฉิงยังมีสีหน้ากระอักกระอ่วนและอับอาย ไม่นึกเลยว่าจะถูกซุนเหยียนเห็นเข้า แถมเฉินลั่วหมอนี่ยังบอกว่าเธอหิวอีก

ยอมใจเลยจริงๆ

จะช่วยหาข้ออ้างให้ทั้งที ช่วยคิดให้มันดูดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง?

"เรื่องนี้ซุนเหยียนคงไม่เอาไปพูดต่อหรอกนะ?" กู้ฉิงเอ่ยอย่างกังวล