บทที่ 218 แผนการอันไร้ทางแก้

บทที่ 218 แผนการอันไร้ทางแก้

พอกลับมาที่ห้อง

เฉินลั่วค่อยๆ ย่องขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะทำให้เมิ่งเยว่ตื่น

ทว่าเขายังไม่ทันได้ล้มตัวลงนอน เมิ่งเยว่ก็ตื่นขึ้นมาเสียแล้ว

เธอพลิกตัวหันมาหาเขา

พร้อมกับโอบกอดพลางเอ่ยถาม “ทำไมไปนานจังล่ะ”

น้ำเสียงของเมิ่งเยว่แฝงความกดดันเอาไว้เล็กน้อย จนทำให้เฉินลั่วใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย คงไม่ได้เห็นตอนที่ฉันอยู่ข้างนอกเมื่อกี้หรอกนะ...

เฉินลั่วแอบภาวนาอยู่ในใจ

“นานเหรอครับ”