บทที่ 182 ความคิดที่จะจากไปของหลิวเหยียน

บทที่ 182 ความคิดที่จะจากไปของหลิวเหยียน

หลังจากเสี่ยวฉินเดินจากไป

หลิวเหยียนยังคงป้อนน่องไก่ให้ต้าหวงกินต่อไป จนกระทั่งป้อนน่องไก่จนหมดถังใหญ่ ถึงค่อยมานั่งลงข้างโต๊ะตัวเล็ก เปิดกล่องอาหาร แล้วหยิบช้อนตักโจ๊กผักใส่ไข่เยี่ยวม้าขึ้นมากิน

โจ๊กที่เธอเคยชอบกินมากที่สุดนี้ ยามนี้เมื่อกินเข้าปาก

ดูเหมือนว่าจะขาดรสชาติไปบ้าง

ทว่าสมองที่ส่งสัญญาณความหิวโหยอย่างรุนแรงออกมา ก็ยังคงบังคับให้เธอกินลงไปได้สองสามคำ

ลมหนาวพัดผ่าน

พัดจนใบหน้าที่เดิมทีก็ขาวผุดผ่องของหลิวเหยียน ยามนี้ขาวซีดราวกับเต้าหู้ ริมฝีปากซีดเผือดไร้สีเลือดเจือปน

ต้าหวงเดินเข้ามาข้างกายหลิวเหยียนทันที ดูเหมือนมันจะเป็นห่วงหลิวเหยียน จึงใช้ร่างกายอันใหญ่โตของมัน ยืนบังทิศทางที่ลมหนาวพัดมาไว้

จากนั้นก็จ้องมองหลิวเหยียนอย่างเงียบงัน