บทที่ 165 รวมตัวกันที่เมืองเล็ก

บทที่ 165 รวมตัวกันที่เมืองเล็ก

เฉินลั่วพาเมิ่งเยว่

เดินตามตี้หย่าออกจากคฤหาสน์ ขึ้นรถกระบะคันเดิมที่พวกเขานั่งมา จากนั้นตี้หย่าก็ขับรถพาพวกเขาออกไป

สัมภาระของเมิ่งเยว่ก็อยู่ท้ายรถทั้งหมดเช่นกัน

บนทางขากลับ

เมิ่งเยว่ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของเฉินลั่วแน่น สองแขนโอบรอบคอของเฉินลั่วไว้ราวกับเด็กผู้หญิงที่กำลังตื่นตกใจ เพียงแต่ 'เด็กผู้หญิง' คนนี้โตไวไปหน่อย จนเบียดทับเฉินลั่วจนหายใจติดขัดไปหมด

"อาจารย์เมิ่งครับ... ทับผมแล้วครับ"

เฉินลั่วก้มมองเมิ่งเยว่ที่ยังคงมีสีหน้าขวัญเสียอยู่ในอ้อมแขน

เมื่อได้ยินดังนั้น

เมิ่งเยว่ถึงค่อยๆ คลายอ้อมกอดลงเล็กน้อย พอมองดูเฉินลั่วที่มีสีหน้าสงบนิ่งเป็นปกติ ในใจเธอก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ