บทที่ 154 ลงจากรถก็โดนปล้นเลยเหรอ

บทที่ 154 ลงจากรถก็โดนปล้นเลยเหรอ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปอีกสามวัน ขบวนรถไฟแล่นผ่านไซบีเรีย และกำลังจะเทียบชานชาลาสถานีรถไฟเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก ซึ่งเป็นสถานีปลายทางของการเดินทางในครั้งนี้

ตู้โดยสารหมายเลข 17

เฉินลั่วนั่งอยู่ริมเตียงพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกสูงตระหง่านเรียงรายเป็นทิวแถว ในจำนวนนั้นมีอาคารหลังเล็กหลังคาสีแดงอยู่ไม่น้อย ซึ่งนับเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมของต้าเอ๋อ ที่ให้ความรู้สึกสดใสและเป็นมงคล

สีแดงนี่เป็นสีที่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกจริงๆ

"ลั่วลั่ว อีกชั่วโมงกว่าๆ เราก็จะถึงเวลาลงจากรถแล้วนะ"