บทที่ 151 การอดทนอดกลั้นคือหนทางแห่งชัยชนะ

บทที่ 151 การอดทนอดกลั้นคือหนทางแห่งชัยชนะ

ในเวลาเดียวกันนั้น

ภายในโบกี้ที่ 17 ของขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าสู่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

เฉินลั่วกับเมิ่งเยว่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง โดยห่มผ้านวมนุ่มฟูผืนเดียวกัน

กระทั่งดวงตะวันคล้อยต่ำลาลับขอบฟ้า

ม่านราตรีจึงค่อยๆ โรยตัวลงมา

เฉินลั่วและเมิ่งเยว่ที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มถึงค่อยๆ ตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ

เมิ่งเยว่นอนซบอกเฉินลั่ว สภาพร่างกายของเธอตอนนี้ราวกับเพิ่งวิ่งระยะทาง 1,200 เมตรมาหมาดๆ ใบหน้าแดงระเรื่อดุจลูกพีชสุกงอม แววตาคู่นั้นแฝงความเหนื่อยล้าไว้สามส่วน พึงพอใจสี่ส่วน เคลิบเคลิ้มสองส่วน และตัดพ้ออีกหนึ่งส่วน ดูแล้วช่างเย้ายวนชวนหลงใหลอย่างแท้จริง

"เสี่ยวเยว่เยว่ เธอยังนอนไม่อิ่มเหรอ"

เฉินลั่วมองเมิ่งเยว่ที่มีสีหน้าชวนมองพลางเอื้อมสองมือไปโอบกอดเอวคอดกิ่วของเธอไว้อีกครั้ง