บทที่ 147 กินกันไม่ลง

บทที่ 147 กินกันไม่ลง

อดทนอดหลับอดนอนมาตลอดทั้งคืนขนาดนี้

ในที่สุดก็พ้นทุกข์พ้นทรมานเสียที

การได้เลือกก่อนสามชิ้นก็ถือเป็นความสำเร็จเล็กๆ แล้ว

แม้จะไม่เหมือนกับที่คาดคิดไว้ตอนแรก แต่ถ้าขืนยังทนต่อไปเธอก็คงจะรับไม่ไหวแล้วเหมือนกัน กู้ฉิงไม่เคยอดทนอดนอนนานขนาดนี้มาก่อนเลย

"เปิดประตูเถอะ"

น้ำเสียงของเสิ่นชิวแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง

ทันใดนั้น

กู้ฉิงกดรหัสเปิดประตู แล้วเดินเข้าไปในบ้านของเฉินลั่วพร้อมกับเสิ่นชิว ทั้งสองคนมองไปรอบๆ พลางกวาดสายตามองดูข้าวของแต่ละชิ้น

"เธอตามฉันมา"