บทที่ 144 แตะต้องมันแล้วก็ห้ามแตะต้องผมนะ

บทที่ 144 แตะต้องมันแล้วก็ห้ามแตะต้องผมนะ

"...ยังจะตีเนียนอีกเหรอ"

เสิ่นชิวได้ยินดังนั้น ดวงตาก็ฉายประกายดุดันเผด็จการออกมา

ทำเอาสวีอันผิงหน้ามุ่ยด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ตอนนี้ผมเหมือนคนใบ้กินบอระเพ็ด มีความทุกข์แต่พูดไม่ออกจริงๆ ไม่สิ ผมไปตีเนียนอะไรตอนไหนกันครับ

ผมไม่รู้อะไรเลยสักเรื่อง!

พี่ลั่วไม่ได้ส่งข่าวอะไรมาเลยสักนิด!

ทางด้านข้าง

กู้ฉิงที่เฝ้าดูอยู่นานในที่สุดก็เอ่ยปากขึ้น

"เฉินลั่วไม่ได้กลับบ้านมาทั้งวันแล้ว ฉันกับเสิ่นชิวก็ติดต่อเขาไม่ได้เลย พวกเราเดาว่าเขาอาจจะออกจากเจียงเฉิงไปแล้ว ไม่ทราบว่านายพอจะมีข่าวคราวของเขาบ้างไหม"

พูดถึงตรงนี้