บทที่ 142 ฉลองการหลบหนีได้อย่างราบรื่น

บทที่ 142 ฉลองการหลบหนีได้อย่างราบรื่น

"น้ำเต้าหู้ผลไม้เหรอ แบบนั้นก็พอไหวนะ"

เฉินลั่วได้ยินแบบนั้นก็เริ่มสนใจขึ้นมา น้ำเต้าหู้ผลไม้นี่เขาไม่เคยดื่มมาก่อนจริงๆ

ไม่นานนัก

เครื่องทำน้ำเต้าหู้ก็ปั่นน้ำเต้าหู้เสร็จเรียบร้อย เมิ่งเยว่หยิบแก้วกระจกนิรภัยออกมาเทให้เฉินลั่วจนเต็มแก้ว แล้วเลื่อนจากโต๊ะตัวเล็กไปตรงหน้าเฉินลั่ว น้ำเต้าหู้สีขาวนวลกรุ่นไปด้วยไอร้อน

"ระวังร้อนนะ เดี๋ยวฉันเป่าให้"

ว่าแล้ว

อาจารย์เมิ่งก็โน้มตัวลงมาเป่าน้ำเต้าหู้ให้เฉินลั่ว

เป่าไปครู่หนึ่ง