บทที่ 133 ยังไงก็ต้องไปอยู่แล้ว

บทที่ 133 ยังไงก็ต้องไปอยู่แล้ว

อีกด้านหนึ่ง

เฉินลั่วเดินตรงไปยังศูนย์ฝึกอบรมเฉินกวง ก็เห็นเสิ่นชิวยืนอยู่ตรงสุดทางเดินชั้นสอง เธอสวมเสื้อโค้ตตัวยาวสีดำ เท้าแขนทั้งสองข้างไว้กับราวระเบียงพลางมองถนนด้านล่าง

เรือนผมยาวปล่อยสยายตามธรรมชาติ

แม้อยู่ห่างไปหลายเมตร

เฉินลั่วก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความสวยเย็นชาที่แผ่ออกมาอย่างไม่ตั้งใจจากตัวเสิ่นชิว ราวกับดอกกุหลาบที่ทั้งลึกลับและเย้ายวน

ในตอนนั้นเอง