บทที่ 121 ความสงบสุขที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน

บทที่ 121 ความสงบสุขที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน

หนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา

เฉินลั่วเดินออกจากห้องน้ำด้วยความกระปรี้กระเปร่า สดชื่นปลอดโปร่ง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มผ่อนคลายสบายใจ ราวกับเพิ่งพิชิตความสำเร็จบางอย่างมาได้

เมื่อนึกย้อนไปถึงสภาพอันน่าเวทนาหมดรูปของเสิ่นชิวในห้องน้ำเมื่อครู่

เขาก็ราวกับมองเห็นอนาคตอันงดงามและสงบสุขรำไร

ในภายภาคหน้า

หากเสิ่นชิวกล้ามาเคาะประตูบุกเข้าบ้านเขาตอนดึกดื่นอีก เขาจะสั่งสอนให้เธอรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของเขา ซึ่งน่าจะทำให้เธอสงบเสงี่ยมลงได้บ้าง

ในขณะเดียวกัน ตอนนี้หลิวเหยียนเองก็เป็นฝ่ายยอมออกจากหลินเจียงเสี่ยวเยวี่ยนไป

ถึงจะไม่รู้ว่าจะไปกี่วัน แต่นี่ก็นับเป็นสัญญาณที่ดีทีเดียว