บทที่ 118 หลิวเหยียนเปิดอกคุยกับผม

บทที่ 118 หลิวเหยียนเปิดอกคุยกับผม

ระเบียงชั้นสาม

หลิวเหยียนถือถ้วยชาใบหนึ่งจากชุดน้ำชาที่เธอประมูลมาด้วยราคาห้าแสนห้าหมื่นในงานประมูลก่อนหน้านี้ไว้ในมือ

พลางจิบชา

พลางเอี้ยวคอหันไปมองเฉินลั่วที่อยู่ชั้นล่าง ซึ่งในตอนนั้นเฉินลั่วก็เหมือนจะสัมผัสได้ จึงเงยหน้าขึ้นมองระเบียงชั้นสามแวบหนึ่ง แล้วก็สบสายตาเข้ากับหลิวเหยียนพอดิบพอดี สีหน้าที่เย็นเยียบราวกับผีสาวของเธอทำให้เฉินลั่วรีบดึงสายตากลับมาในทันที

เชี่ยเอ๊ย!

ยัยคนบ้าประสาทแดกนี่เป็นอะไรขึ้นมาอีกล่ะ? วันนี้ผมก็ไม่ได้ไปกวนอะไรเธอสักหน่อยไม่ใช่เหรอ? มื้อเที่ยงยังทำไก่ต้มเผือกให้แท้ๆ ไหงพอกลับมาถึงทำสายตาแบบนี้ใส่กันล่ะ คงไม่ใช่เพราะผมซื้อชานมไข่มุกให้พวกเมิ่งเยว่หรอกนะ? แต่ยัยประสาทนี่ก็ไม่ได้ดื่มชานมไข่มุกสักหน่อย!

ช่างหัวเธอเถอะ