บทที่ 113 ปากแข็งแต่เน้นความเป็นจริง

บทที่ 113 ปากแข็งแต่เน้นความเป็นจริง

เสิ่นชิวถือลูกบาสเกตบอลยืนอยู่ข้างสนาม เธอมองไปยังกู้ฉิงที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งข้างสนามพลางเผยสีหน้าที่ยังค้างคาใจอยู่บ้างออกมา

ฉันเพิ่งจะเริ่มออกแรงเองนะ นึกว่าที่ใจกล้ากว่าเฉินลั่วจะมีฝีมือขนาดไหน ที่แท้ฝีมือเธอยังห่างชั้นจากเฉินลั่วเยอะเลย!

เฉินลั่วยังพอทนรับแรงปะทะได้มากกว่านี้เสียอีก

เสิ่นชิวบ่นอุบในใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถือลูกบาสเกตบอลเลิกเล่น แล้วก้าวเดินไปนั่งลงข้างๆ กู้ฉิง พลางเอ่ยถามด้วยความใส่ใจแบบขอไปที

"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไร!"

กู้ฉิงตอบกลับมาคำหนึ่งพลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เมื่อเห็นดังนั้นเสิ่นชิวจึงไม่พูดอะไรต่อ และเบนสายตาไปมองเฉินลั่วที่กำลังสอนเด็กๆ อยู่

ก็พบว่าเวลานี้เฉินลั่วเองก็กำลังมองมาทางพวกเธอเช่นกัน