บทที่ 87 เน้นความประณีต

บทที่ 87 เน้นความประณีต

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

ยัยคนบ้าอย่างหลิวเหยียนยังคงบ้าเหมือนเดิมจริงๆ ไม่นึกเลยว่าผ่านไปสองปีครึ่ง พอเธอมาที่หลินเจียงเสี่ยวเยวี่ยนปุ๊บก็ขโมยเสื้อผ้าฉัน แถมยังเอาเสื้อผ้าฉันไปตัดจนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย วันนี้เธอกล้าตัดเสื้อผ้าฉัน พรุ่งนี้เธอคงกล้าหั่นคนเป็นแน่แท้!

จุดจบของฉัน....

คงไม่ได้ถูกเธอหั่นเป็นชิ้นๆ แล้วยัดใส่โหลแก้วหรอกนะ? พอคิดถึงตรงนี้เฉินลั่วก็รู้สึกหนังหัวชาวาบ เขาอดนึกเสียใจไม่ได้ที่เมื่อกี้ดันมือบอนไปเปิดเสื้อคลุมตัวยาวในถุงกระดาษดู

บางครั้งก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

การรู้อะไรมากเกินไปกลับไม่ใช่เรื่องดี

การไม่รู้อะไรเลย

ยังจะสบายใจเสียกว่า

น่ากลัวชะมัด!