บทที่ 65 ผมความแตกแล้ว

บทที่ 65 ผมความแตกแล้ว

"พี่ลั่วที่รักของฉัน แผนการที่ฉันอุตส่าห์ลงแรงวางไว้ให้พี่ ตอนนี้เกมเพิ่งจะเป็นรูปเป็นร่างแท้ๆ ทำไมพี่ถึงคิดจะหนีไปแล้วล่ะ?"

หลังจากลั่วชิงชิงอ่านข้อความนี้จบ ก็พึมพำด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยเหลือเกิน ยามพูดสายตาพลางมองตัวเองในกระจก ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ ยกยิ้มแปลกประหลาดอันน่าขนลุกขึ้นมา

"พี่ลั่วจะไปไม่ได้เด็ดขาดนะ! พวกเราต้องรั้งเขาไว้ที่หลินเจียงเสี่ยวเยวี่ยน ให้เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกโอบล้อมเป็นอย่างดีสิ!"

ลั่วชิงชิงในกระจกเอ่ยตอบกลับมา

ทว่าภายในห้อง

กลับมีเพียงเสียงของลั่วชิงชิงคนเดียวมาโดยตลอด

"ใช่แล้ว!"

ลั่วชิงชิงพยักหน้าพลางเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า "พวกเราจะปล่อยให้เขาชิ่งหนีไปไม่ได้!"

พอพูดจบประโยคนี้