บทที่ 45 อดีตกับหลิวเหยียน

บทที่ 45 อดีตกับหลิวเหยียน

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากเฉินลั่วเดินออกจากห้องรับรอง เขาก็หันกลับไปมองแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าหลิวเหยียนไม่ได้ตามออกมา ในใจก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แล้วรีบเดินตรงไปยังลิฟต์ทันที

ขอแค่ก้าวพ้นโรงแรมไปได้ วันนี้เขาก็ถือว่ารอดพ้นจากเคราะห์กรรมครั้งนี้แล้ว

ทว่าเท้าหน้าเพิ่งจะก้าวเข้าลิฟต์ มือข้างหนึ่งกำลังจะเอื้อมไปกดปุ่มปิดลิฟต์ เขาก็เหลือบไปเห็นหลิวเหยียนก้าวเรียวขายาวเดินเข้ามาในลิฟต์

ใบหน้าของเธอประดับรอยยิ้มบางๆ พลางจับจ้องมองมาที่เขา

ทันใดนั้น

เฉินลั่วพลันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ราวกับถูกผีสาวในหนังสยองขวัญล็อกเป้าเอาไว้ หลิวเหยียนยังอุตส่าห์ตามออกมาอีกเหรอเนี่ย สิ่งที่ต้องมาสุดท้ายก็หนีไม่พ้นสินะ หลบมาได้สองปีครึ่งแต่สุดท้ายก็หนีไม่รอดอยู่ดี...