บทที่ 42 มีแต่ต้องกัดฟันลุยไปข้างหน้าแล้ว

บทที่ 42 มีแต่ต้องกัดฟันลุยไปข้างหน้าแล้ว

"หลิวเหยียน"

กู้ฉิงมองสีหน้าตื่นตระหนกของเฉินลั่วพลางยิ้มตอบ

"เบอร์ใหญ่พอไหมล่ะ"

เมื่อได้ยินสองคำนี้

สมองของเฉินลั่วราวกับมีระเบิดนิวเคลียร์ระเบิดขึ้นมา ในใจพลันรู้สึกเหมือนเป็นโพรงโหว่ ความทรงจำในค่ำคืนเมื่อสองปีก่อนหลั่งไหลกลับเข้ามาอีกครั้งดั่งสายน้ำหลาก ส่งผลให้ความรู้สึกถึงวิกฤตของเฉินลั่วพุ่งทะลุปรอททันที

"กู้ฉิง ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจยังทันไหม"

เฉินลั่วเอ่ยถาม

"เปลี่ยนใจเหรอ ทำไมล่ะ"

กู้ฉิงเห็นท่าทางตื่นเต้นกระวนกระวายของเฉินลั่วก็นึกว่าเขาเครียดเพราะคำพูดของตน จึงรีบยิ้มปลอบใจเฉินลั่ว