บทที่ 14 สัญญาณเตือนสมรภูมิรัก

บทที่ 14 สัญญาณเตือนสมรภูมิรัก

แม้ว่าวันนี้เมิ่งเยว่จะสวมชุดบาสเกตบอลตัวหลวมโคร่ง แต่ก็ไม่อาจบดบังความอวบอิ่มล้นหลามคู่นั้นได้เลย...

เฉินลั่วเห็นแล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ ไม่ได้เจอกันสามปีอาจารย์เมิ่งดูเป็นผู้ใหญ่และเย้ายวนขึ้นเยอะมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินลั่วบำเพ็ญตบะขัดเกลาตัวเองมาตั้งสองปีครึ่ง ตอนนี้คงต้านทานการรุกระลอกนี้ไม่ไหวจริงๆ

"เป็นไงบ้าง ท่าก้าวสามก้าวขึ้นเลย์อัปของฉันพอใช้ได้ไหม" เมิ่งเยว่ก้าวสามก้าวขึ้นเลย์อัปส่งลูกลงห่วง ก่อนจะหันกลับมาถาม

"ก็พอได้ครับ"

เฉินลั่วพยักหน้าตอบ "เพียงแต่จังหวะปล่อยบอลสุดท้ายต้องเร็วกว่านี้อีกนิด"

"นายลองมาประกบป้องกันฉันดูสิ" เมิ่งเยว่เอ่ยขึ้นอีก "ไม่มีคนกันมันไม่มีความกดดันเลย"