บทที่ 10 เลิกงานแล้วกลับบ้านด้วยกันเถอะ

บทที่ 10 เลิกงานแล้วกลับบ้านด้วยกันเถอะ

"...."

เมิ่งเยว่ถึงกับพูดไม่ออกไปในทันที

ยัยเด็กสาวคนนี้ทัศนคติวิ่งตามหน้าตาคนชัดๆ เลย!

ห้ามไม่ไหวแล้ว

เมิ่งเยว่เองก็ไม่มีปัญญาจะห้าม ได้แต่ทำงานของวันนี้ต่อไป เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึง 5 โมง 50 นาที นาฬิกาปลุกเลิกงานที่เฉินลั่วตั้งไว้ก็ดังขึ้น

ทำไมถึงเป็นเวลา 5 โมง 50 นาทีน่ะเหรอ?

เพราะยังต้องเผื่อเวลาสิบนาทีเอาไว้ส่งเด็กๆ ถึงมือผู้ปกครองที่รออยู่ด้านนอกโรงยิมด้วยตัวเอง ช่วงเวลานี้ก็นับรวมอยู่ในขอบเขตการทำงานเหมือนกัน

ในฐานะคนที่ตั้งปณิธานว่าจะเป็นอันดับหนึ่งเรื่องการอู้งาน เฉินลั่วไม่มีทางยอมทำงานเกินเวลาแม้แต่นาทีเดียว หกโมงตรงเขาจะต้องเลิกงานให้ตรงเวลาเป๊ะ

พอเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในตอนนี้