เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เป็นไปตามคาด เมื่อกลายเป็นมนุษย์ธรรมดา รสสัมผัสของแตงโมก็ยอดเยี่ยมขึ้นอย่างก้าวกระโดด
เสิ่นอวิ๋นย่อมไม่ทำตัวเป็นคนกร่อย เขาปิดผนึกตบะตามไปด้วยและร่วมสนุกกับทุกคน
กระทั่งดึกดื่น ทุกคนที่ยังสนุกไม่เต็มอิ่มก็เริ่มง่วงกันทีละคน
ถึงอย่างไรทุกคนก็กลายเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้ว ไม่ว่าจะตื่นเต้นเพียงใดก็ย่อมมีเวลาที่เหนื่อยล้า ต่างพากันหาวหวอดแล้วล้มตัวนอนตรงนั้น
ดูเหมือนผ่านไปกว่าสองชั่วยาม เสิ่นอวิ๋นก็สูดจมูกเล็กน้อย ก่อนหรี่ตามองไปยังตำแหน่งของฮั่วฮั่ว
ก็เห็นแม่นางคนนี้อยู่นอกเตียง กำลังแอบปล่อยกลิ่นอายเย้ายวนอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
“เฮ้! อีกเดี๋ยวเจ้านายต้องสำราญจนลืมโลกแน่นอน!”
‘บ้าเอ๊ย! เธอคงไม่ได้กำลังวางยาหรอกใช่ไหม?’ หางตาของเสิ่นอวิ๋นกระตุก ก่อนส่งวาจาใจทันที
‘พอได้แล้ว! เธอก็เล่นจนหนำใจแล้ว ให้ฮั่วซินออกมา!’