กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ด้านหลังของลั่วหงซี จู๋ชิงเฉิงโน้มตัวทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย:
“คุณชายสบายดีนะเจ้าคะ”
เธอไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับเสิ่นอวิ๋นมากนัก จึงไม่ได้ดูเป็นธรรมชาติเหมือนกลุ่มของหงซี
ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อตบะถูกยกระดับจนถึงระดับฟ้าบุพกาล ความรู้สึกที่เธอมีต่อเสิ่นอวิ๋นจึงเป็นความเลื่อมใสและนอบน้อมเสียมากกว่า
“ไม่ต้องมากพิธี” เสิ่นอวิ๋นยกมือขึ้นเป็นการประคองตัวให้ลุกขึ้นพลางมองทั้งสอง:
“พวกเธอสองคนจะไปด้วยกันหรือ?”
“อื้อ!” ลั่วหงซีพยักหน้าถี่ๆ:
“ฉันจะกลับบ้าน ส่วนชิงเฉิงจะไปหาท่านผู้อาวุโสอีกาทอง!”
ดูเหมือนแม่สาวคนนี้จะวางแผนไว้หมดแล้ว เห็นความร่าเริงของเธอ เสิ่นอวิ๋นจึงยิ้มเย้าแหย่ว่า:
“งั้นพวกเธอสองคนก็นับว่าได้คืนถิ่นอย่างสง่างามแล้วนะ”