เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
‘อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง’ จู๋ชิงเฉิงคิดสักครู่ก็รู้ว่าทำไมศิษย์พี่หญิงถึงพาเธอออกมา
นี่คงกลัวว่าเธอจะเข้ากับชิงเสวี่ยและคนอื่น ๆ ไม่ได้ จึงตั้งใจพาออกมาเตือนสติ
เห็นท่าทางน่ารักที่หน้าแดงของลั่วหงซี จู๋ชิงเฉิงก็บีบมือเธอเบา ๆ แล้วหัวเราะกล่าว:
‘พี่หญิงวางใจเถอะ ฉันไม่ได้คิดจะแย่งคุณชายของพวกพี่ ฉันควรให้ความสำคัญกับการบำเพ็ญ การยกระดับตัวเองคือสิ่งที่ฉันควรคิด’
ต่อเสิ่นอวิ๋น เธอรู้สึกขอบคุณและเลื่อมใสเสียมากกว่า อีกทั้งสองคนเพิ่งรู้จักกันไม่นาน จะบอกว่ามีความรักชื่นชมก็ยังไม่มี
‘ฉันรู้!’ ลั่วหงซีกระซิบเบา ๆ:
‘ตอนแรกฉันก็เป็นแบบนี้แหละ แล้วก็ไม่รู้ตัวเลย… อ๊าย!’
เห็นจู๋ชิงเฉิงยิ้มจนตาหยี ลั่วหงซีก็กระทืบเท้าด้วยความเขินอาย:
‘เอาเถอะ! ต่อไปถ้าศิษย์น้องหญิงชอบคุณชายขึ้นมา ก็อย่าหวังว่าฉันจะช่วย!’
ให้ตายสิ!