เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อคำพูดนี้สิ้นสุดลง ความเจ็บปวดและเจตจำนงสังหารในดวงตาของบัวเขียวแห่งฟ้าบุพกาลก็เผยออกมาโดยไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกคนก็ไม่ต้องเล่นกันแล้ว! ปีศาจสามเผ่าร่วมมือกันสังเวยตนเอง ระเบิดแผ่นดินใหญ่หมื่นเผ่าพันธุ์จนแหลกสลาย ตัดโอกาสที่หมื่นเผ่าพันธุ์จะพิสูจน์วิญญูชน ณ ที่แห่งนี้ไปโดยสิ้นเชิง”
เสิ่นอวิ๋นมองนางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
“หากทำเช่นนี้ มิเท่ากับปล่อยให้สวรรค์มรรคสมปรารถนาหรือ?”
เมื่อไม่มีผู้ใดบรรลุขอบเขตว่างเปล่า ก็ไม่มีใครแทรกแซงอำนาจแห่งวิถีสวรรค์ หากเสิ่นอวิ๋นเป็นสวรรค์มรรค คงหัวเราะจนฟันร่วงแล้ว
บัวเขียวแห่งฟ้าบุพกาลยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
“เรื่องหลังความตายค่อยว่ากันหลังตาย ตอนนั้นพวกเราทำแล้วรู้สึกสะใจก็พอ ถูกคนอื่นมองเป็นปลาเนื้อบนเขียง มิสู้พลิกตัวคว่ำจานเสียเลย”