กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ซี้ด!!” เสิ่นอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รีบยื่นมือไปประคองอ๋าวเฟยที่กำลังจะทรุดตัวลง:
“นี่……เธออย่าเพิ่งร้องไห้ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเธอ มันเป็นอุบัติเหตุล้วน ๆ เลยนะ”
“ฮือ ๆ ๆ ๆ……” อ๋าวเฟยไม่ตอบ เพียงแต่เอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด แม้แต่เสิ่นอวิ๋นฟังแล้วยังรู้ว่าเธอกำลังเสียใจมาก
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวคนนี้หวาดกลัว
‘เรื่องนี้มันทำให้วุ่นวายจริง ๆ !’ เสิ่นอวิ๋นรู้สึกพูดไม่ออกเต็มที ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นสภาพแบบนี้!
มิน่าล่ะตอนที่ต้นกำเนิดหยินหยางรวมตัวกัน ถึงได้มีความรู้สึกเบิกบานใจ ที่แท้ก็เพราะเหตุผลนี้เอง
เห็นอ๋าวเฟยร้องไห้ไม่หยุด เสิ่นอวิ๋นก็รู้ว่าเธอต้องการเวลาตั้งสติ จึงได้แต่รอคอยอย่างเงียบ ๆ