กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหมียวหลิงค่อนข้างเก็บตัว บอกเพียงว่าไปหลินหลางเก๋อถูกเชิญไปที่ลานหลัง แต่ก็แค่พูดคุยกันธรรมดา
หงซีต่างออกไป ในฝูงชนเธอกอดอกเชิดจมูกขึ้นฟ้า เม้มปากแน่น
แต่หางตามุมปากแทบจะเชิดขึ้นฟ้า เรียกได้ว่าภูมิใจเต็มที่
แต่ยิ่งเธอเป็นเช่นนี้ จุนจ่าหมิงเซียวและคนอื่น ๆ ก็ยิ่งคันใจ
“หงซี เจ้าศาลาเสิ่น...เป็นบรรพจารย์มรรคจริง ๆ หรือ?”
“ใช่แล้วทาวจื่อ! ท่านทั้งสวยงาม ใจดี งามแต่กำเนิด รอบรู้มารยาท...เล่าให้ฟังหน่อย พวกเราเป็นคนกันเองทั้งนั้น! รับรองไม่บอกคนนอกแน่นอน!” เหล่าคนแก่ประจบกันตรง ๆ
‘เช่อ บรรพจารย์มรรคเป็นอะไรไป! ต่อให้บรรพจารย์มรรคมา คุณชายก็ถอดหัวมันมาเตะเป็นลูกบอลได้อยู่ดี!’ ลั่วหงซีเห็นว่าได้รับการยกยอพอสมควรแล้ว จึงโบกมือ