กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ส่วนที่เหลืออย่างผู้ครองและทาวจื่อ ต่างลงไปดูสมบัติระดับจอมเซียนที่ชั้นล่าง ดูว่าพอจะซื้อกลับไปได้หรือไม่
เสิ่นอวิ๋นกลับขึ้นไปที่ชั้นเจ็ด
‘เจ้าศาลา นี่คือหินเซียนที่ได้จากการขายสมบัติเมื่อครู่’ ยวิ้นเนียงข้าง ๆ ยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้เสิ่นอวิ๋นพลางกล่าว
‘เจ้าศาลา ในร้านมีข้าคนเดียว รับหน้าที่นี้จริง ๆ ยากเกินไป’
จู่ ๆ จอมเซียนก็มากันมากมายขนาดนี้ ตอนนี้นางยังหวาดเสียวใจ แล้วคิดถึงวันข้างหน้า นางจะรับไหวที่ไหน อยากหาเหตุผลลาออกเสียเลย
“ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ” เสิ่นอวิ๋นพยักหน้า
“เช่นนี้ก็แล้วกัน ให้ลูกสาวเจ้ามาช่วยที่ร้าน เดี๋ยวการบำเพ็ญก็สะดวกไปด้วย ยังไงแขกที่มาก็ตบะไม่ธรรมดากันทั้งนั้น ให้หล่อนไปขอคำชี้แนะเรื่องบำเพ็ญจากแขกได้”