กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
‘เสวี่ยเอ๋อร์?’ หลิงชิงเสวี่ยชะงักเล็กน้อย สายตาเหลือบไปมองสตรีผู้นั้นโดยสัญชาตญาณ
ใบหน้าของสตรีงดงามล้มเมือง งามราวภาพวาด เพียงแต่ในกายไร้ซึ่งตบะ กลิ่นอายก็เน่าเปื่อยอย่างยิ่ง ให้ความรู้สึกกับนางราวมนุษย์ธรรมดาที่ชีวิตใกล้ถึงจุดจบ
ขณะนี้มือนางข้างหนึ่งชูดอกปี้ถังไว้สูง
อีกมือหนึ่งกำผ้าห่อเก่า ๆ ไว้แน่น
เมื่อสตรีผู้นั้นหันมองผ้าห่อเป็นระยะพร้อมรอยยิ้มเอ็นดู จึงทำให้คนรู้สึกได้ว่า นั่นอาจเป็นผ้าอ้อมทารก
ภาพนี้ทำให้หลิงชิงเสวี่ยรู้สึกราวกับมีอารมณ์บางอย่างที่ไม่อาจระบายออกมา อุดตันอยู่ในใจจนหายใจลำบาก