กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สมกับเป็นมารเจ้าเสน่ห์จริง ๆ
เพียงสองสามคำก็ไม่เพียงกระตุ้นความโกรธของอ๋าวเฟย แต่ยังทำให้เธอรู้สึกอับอายอย่างมาก
"ฮึ่ม โย่วสือมี๋ซู๋กั้น ไหม่สือ" อ๋าวเฟยถอยห่างออกไปเพื่อเว้นระยะห่าง
"รอพี่เซียนเอ้อร์กลับมาแล้ว ฉันจะไปฟ้อง"
"ตามใจเลย คนชอบฟ้อง" ฮั่วฮั่วยักไหล่ มองไปที่ฉินซือถงข้างกาย
นี่ทำให้ฉินซือถงที่กำลังดูดราม่าตกใจจนหดคอ "ฉันแค่ลูกจ้าง ไม่เกี่ยวกับฉันนะ"
"ฉันเข้าใจ คำโบราณว่า โย่วสือมี๋ซู๋กั้น ไหม่สือ... ก๊อก ๆ" ท่ามกลางเสียงไอเบา ๆ ฮั่วซินได้ครอบงำร่างกายแล้ว มองทั้งสองด้วยสีหน้าขออภัย
"ขอโทษทั้งสองท่าน ตี้เอ้อร์เหริ่นเกอของฉันพูดจาไม่เลือกคำไปหน่อย"
อ๋าวเฟยเข้าใจสถานการณ์ของคนนี้แล้ว ยิ้มอ่อน ๆ
"ฮ่า ๆ ไม่เป็นไร ขอตัวก่อน"