เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อคิดได้ดังนั้น ไป๋เซียนเอ๋อร์ก็ค่อย ๆ อ้าปากสีชมพูระเรื่อออก
เหล้าหยกน้ำค้างรสเลิศไหลรินเข้าสู่ปากของเธอ
อาจเป็นเพราะดื่มมากไปหน่อย ขณะที่ลำคอขยับกลืนเหล้าจำนวนหนึ่งจึงไหลซึมจากมุมปากทั้งสองข้าง ลงไปตามลำคอขาวผ่องเข้าสู่หน้าอกจนอาภรณ์สีขาวเปียกชุ่ม
“รินให้เธอมากไปหน่อย” เสิ่นอวิ๋นเห็นดังนั้นจึงรินน้อยลง
ของสิ่งนี้ไม่มีผลอะไรกับเขา แต่สำหรับไป๋เซียนเอ๋อร์นั้นย่อมมีประโยชน์มหาศาล จะสิ้นเปลืองไปไม่ได้
ทว่าในชั่วพริบตาที่มองต่ำลง เขาพบว่าอาภรณ์ที่บางเบาดุจเส้นไหมเมื่อเปียกชุ่ม ก็เผยให้เห็นผิวพรรณที่งดงามดุจหยกของเซียนเอ๋อร์
และในตอนนี้เพราะฤทธิ์ของเหล้าหยกน้ำค้าง ใบหน้าสวยหวานของไป๋เซียนเอ๋อร์จึงแดงระเรื่อดูน่าทะนุถนอมอย่างยิ่ง
สิ่งนี้ทำให้เสิ่นอวิ๋นหวนนึกถึงประโยคหนึ่งในภาพยนตร์:
คุณ X ซัง ดอกซากุระที่บ้านเกิดบานแล้ว