เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสิ่นอวิ๋นเพิ่งจะตัดภาพมาที่มุมมองของตู๋เมี่ยวหลิง หางตาก็พลันกระตุกขึ้น
ให้ตายเถอะ สภาพผมเผ้ารุงรังหน้าตามอมแมมนี่มันใครกันเนี่ย?!
ภายในภาพ ตู๋เมี่ยวหลิงเปรอะเปื้อนไปด้วยสีและหมึกสำหรับวาดยันต์เต็มตัว ดูเหมือนคนที่ไม่ได้ดูแลเนื้อตัวมาหลายวันแล้ว
บนใบหน้าที่ซีดขาวแลดูอ่อนแอนั้น ยังมีรอยหมึกเปื้อนอยู่ประปราย
ในเวลานี้เธอกำลังจดจ่อสมาธิทั้งหมดสลักลวดลายลงบนกระดาษยันต์ขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่บนโต๊ะ เข้าสู่ภาวะลืมเลือนทุกสรรพสิ่งโดยสิ้นเชิง
“นิ่งไว้ นิ่งไว้...” ปากของเธอพึมพำบ่นพึมพำไม่หยุด ครั้นตวัดพู่กันลงเส้นสุดท้าย แผ่นยันต์พลันเปล่งแสงวาบขึ้นหนึ่งคราแล้วค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่อากาศ แผ่ซ่านแสงศักดิ์สิทธิ์อันอ่อนโยนออกมา!
“ฮ่า ๆ! สำเร็จแล้ว! ในที่สุดก็สำเร็จจนได้!!”
เธอหัวเราะร่าอย่างเบิกบานใจ ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ตื่นเต้นดีใจ
นี่คือแผ่นยันต์ระดับอริยะแผ่นที่สามที่เธอสลักได้สำเร็จ
แถมยังเป็นแผ่นยันต์ที่พกพาความโปรดปรานมาในตัวอีกด้วย!