กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอดีวันนี้ที่มาเที่ยวที่นี่อารมณ์ไม่ค่อยดี เสิ่นอวิ๋นก็ถือว่าได้ผ่อนคลายอารมณ์
ผ่านไปเนิ่นนาน
“แค่ก ๆ~...”
เสียงไอเบา ๆ ที่ปนสะอื้น sedikit ทำให้เสิ่นอวิ๋นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น:
‘อะไรกัน? จบแล้วยังจะแกล้งทำเป็นน้อยใจอีกหรือ?’
ด้วยนิสัยของฮั่วซินแล้ว ไม่น่าจะเล่นเกมผลักไสแล้วดึงกลับแบบนั้น
พอคิดได้เช่นนั้นเขาก็เข้าใจทันที:
‘หรือว่า?!’
เป็นเช่นนั้นจริง!
เมื่อเขาก้มมอง ก็เห็นว่าฮั่วซินที่มีรูม่านตาสีชมพูเดิม บัดนี้กลับแจ่มใสขึ้นมา กลายเป็นดวงตาคู่งามใสดุจอัญมณีดำ