เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หัวหน้าศิษย์กระบี่ รีบหยิบโลงเล็กของเธอออกมา!”
“เวลาไม่รอใคร รีบเร็ว!” เจิ้งเฟยเฟิงและเฉินเฮ่าถานเร่งเร้าติด ๆ
“เวลานี้ฉันยิ่งไม่ควรถอยหนี!” ลั่วหงซีมองทั้งสองตรง ๆ:
“หากฉันหลบไป เมืองโบราณต้านชั่วก็ขาดไพ่ใบหนึ่ง! หากบรรพชนและบรรดาระดับอริยะเกิดเรื่องขึ้นจริง ฉันจะทำใจได้อย่างไร!”
บรรดาระดับอริยะล้วนมาเพราะเธอ
หากตนมีความสามารถชัด ๆ แต่กลับหลบซ่อน เธอคงรู้สึกไม่สบายใจ
“โอ๊ย! รู้อย่างนี้ก่อนหน้านี้ฉันไม่เรียกเจ้าเมืองเจียงไปก็ดี!” เฉินเฮ่าถานลูบหน้าตัวเองจนแทบปลิ้นด้วยความกลัดกลุ้ม
เพราะเขารู้ว่า พอลั่วหงซีพูดเช่นนี้ แน่นอนว่าไม่ยอมซ่อนตัวง่าย ๆ
“เฉินซือเซียงพูดเช่นนี้ได้อย่างไร!” ลั่วหงซีถลึงตาใส่เขา:
“มีระดับอริยะอยู่ ผู้บำเพ็ญในเมืองโบราณก็ตายน้อยลงได้ นี่เป็นเรื่องดี!”