เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ไม่เป็นไรท่านผู้อาวุโส เมี่ยวหลิงว่าง” ตู๋เมี่ยวหลิงยิ้มหวาน นางรู้ว่าเสิ่นอวิ๋นเป็นห่วงว่านางอยากกลับบ้านจึงพูดด้วยน้ำเสียงปรึกษา
‘ท่านผู้อาวุโสช่างเอาใจใส่จริง ๆ…’ นางดีใจเงียบ ๆ เลิกคิ้วกล่าว
“ท่านผู้อาวุโส เมี่ยวหลิงไม่รู้ว่าเทือกเขาทิงหลิงอยู่ที่ไหน จะไปหอเทียนจีสอบถามเดี๋ยวนี้”
“ไม่เป็นไร ฉันคำนวณดูหน่อย” เสิ่นอวิ๋นพูดอย่างสงบแล้วเปิดแผนที่เกม
หลังป้อนค้นหาอยู่พักหนึ่ง เขาก็บอกตำแหน่งให้ตู๋เมี่ยวหลิง
‘ที่นั่นคาดว่าจะมีวาสนาแห่งมรรคสวรรค์ที่ประทานลงมา แต่ถ้าสวรรค์มรรคล่วงรู้ วาสนานั้นอาจหายไป เธออย่าหวังมากนัก’
เขาอย่างน้อยก็เป็นผู้สูงส่ง จึงต้องพูดพล่ามกลบหลุมไว้ ไม่เช่นนั้นถ้าตู๋เมี่ยวหลิงไปเก้อก็คงน่าอึดอัด
‘อือ ๆ!’ ตู๋เมี่ยวหลิงพยักหน้าหงึก ๆ ใจสั่นไม่หยุด
‘ท่านผู้อาวุโสกำลังเดิมพันกับวิถีสวรรค์อีกแล้ว!’