เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
'ผู้หญิงคนนี้แกล้งแน่' หลิงชิงเสวี่ยข้างๆ หรี่ตามองตู๋เหมียวหลิง
เมื่อกีเธอรับรู้ได้ชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้ปล่อยความเป็นศัตรูต่อเธอ
แต่ท้ายที่สุดก็เป็นคนของคุณชาย เธอก็ไม่สะดวกใจที่จะยุยง จึงเดินไปข้างหน้าจับแขนตู๋เหมียวหลิงออกจากอ้อมแขนของเสิ่นอวิ๋นอย่างไม่เป็นพิรุธ
"ปรากฏว่าน้องเหมียวหลิงมีร่างกายไม่สะดวก เดินระวังหน่อย ไหนๆ เรามานั่งคุยกันดีกว่า"
'หน้าเธอหนาจริงๆ ฉันเป็นน้องทำไม' ตู๋เหมียวหลิงที่ไม่พอใจเต็มใจนั่งลงแล้วยิ้มแฉ่งคุยกับเธอ
"ฉันยังไม่เคยได้ยินท่านผู้อาวุโสพูดถึงคุณเลย พวกคุณรู้จักกันยังไง"
ได้ยินประโยคนี้ รอยยิ้มของหลิงชิงเสวี่ยสดใสผิดปกติ 'คุณชายไม่พูดถึงฉัน ยังอยากใช้เรื่องนี้กดฉัน ไร้เดียงสาจริงๆ...'
'เธอหัวเราะทำไม' สิ่งนี้ทำให้ตู๋เหมียวหลิงรู้สึกไม่ถูก
แน่นอน
หลิงชิงเสวี่ยยิ้มหวานพูดว่า