เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“รับทราบ! บรรพชน!!” ตี้อู่อีหรงตะโกนเสียงดังและนำลุกขึ้นยืน
ถึงตอนนี้เธอถึงได้สังเกตเห็นว่าบรรพชนเสิ่นเปลี่ยนไปสวมชุดคลุมยาวสีขาวทองพลิ้วไหว แม้แต่เส้นผมก็กลายเป็นสีขาวราวกับหิมะ
‘รูปโฉมโดดเด่นอะไรเช่นนี้...’ หากไม่ใช่เพราะอายุของบรรพชนตั้งอยู่ตรงนั้น เธอคงอยากจะเอ่ยปากชมว่าเป็นคุณชายผู้สง่างามในโลกที่วุ่นวาย
หากพูดว่าบรรพชนผมแดงก่อนหน้านี้เต็มไปด้วยความปีศาจและความเย็นชา
เช่นนั้นบรรพชนเสิ่นในตอนนี้ กลับให้ความรู้สึกที่หลุดพ้นจากโลกียวิสัยดั่งเซียนที่บรรลุธรรม ทำให้ผู้คนเกิดความเคารพศรัทธา
ไม่เพียงแค่ตี้อู่อีหรงที่รู้สึกทึ่ง
จูซิ่วเนียงที่อยู่ข้าง ๆ และเหล่าผู้บำเพ็ญจากสิบสองถ้ำที่เคยพบเสิ่นอวิ๋นก็เป็นเช่นนั้น
แม้แต่พวกเขายังเสียอาการ ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น ๆ
ตั้งแต่ผู้อาวุโสลงไปจนถึงศิษย์ แม้แต่ผู้บำเพ็ญที่เพิ่งได้สติบนที่นั่งชมพิธีต่างก็จ้องมองธรรมกายในห้วงว่างด้วยความทึ่ง
ทว่าธรรมกายอริยะก็ปรากฏอยู่เพียงชั่วครู่แล้วก็หายไป