กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันรับประกัน” เสิ่นอวิ๋นยิ้มบาง ๆ
สมจริงดังว่า เมื่อมีโอสถช่วยเสริมและมีเขาลงมือหลอมฤทธิ์โอสถให้ชิงหนิวน้อย แผลน่าสะพรึงที่ท้องก็ฟื้นตัวในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
กระทั่งชิงหนิวน้อยหลับสนิท สวี่เสี่ยวเฉียงก็มองเสิ่นอวิ๋นอย่างซาบซึ้ง:
“ขอบคุณเสิ่นต้าเกอ! อ้อ นี่คือตำราทักษะร่างแยก”
พูดแล้วเขาก็หยิบสมุดเล่มเล็กปกสีทองออกมาจากบัญชีเกม
เสิ่นอวิ๋นรับมาแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้น
เขาลุกขึ้นมองเด็กที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยคราบเลือดแล้วเสนอว่า:
“ถ้าเธอไม่มีที่ไป ฉันพาเธอไปสำนักปราบมารเมืองไห่เฉิงได้”
“อือ ๆ!!” สวี่เสี่ยวเฉียงดวงตาสว่างพยักหน้ารัว ๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มตื่นเต้น
แท้จริงแล้วนี่คือสิ่งที่เขาคิดไว้ในใจ ตอนนี้ได้เป็นจริงก็ย่อมดีใจ