เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เธอมีความรู้สึกชื่นชมท่านเสิ่นมากกว่าสิ่งอื่นใด
อีกฝ่ายเปรียบเสมือนขุนเขาที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งมอบความรู้สึกปลอดภัยให้เธอได้อย่างเพียงพอ
ตู๋เมี่ยวหลิงไม่กล้าคิดถึงเรื่องการเป็นคู่บำเพ็ญอะไรนั่น เพราะนั่นถือเป็นการลบหลู่ท่านเสิ่นอย่างร้ายแรง!
ทว่าในใจเธอยังมีความคาดหวัง ขอเพียงท่านเสิ่นมีสติและคอยอยู่เคียงข้างเธอตลอดไปก็เพียงพอแล้ว
‘อีกอย่างท่านเสิ่นก็อายุมากขนาดนี้แล้ว จะยังสนใจความรักระหว่างชายหญิงไปทำไมกัน เกรงว่าหากมีคู่บำเพ็ญ ป่านนี้คงกลายเป็นเพียงกองดินไปเสียแล้ว...’
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ตู๋เมี่ยวหลิงก็เผลอกำบัตรเชิญในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว:
‘ฉันจะคิดเรื่องพวกนี้ไปทำไมกันนะ...’
โดยไม่ทราบสาเหตุ ทันทีที่นึกว่าท่านผู้อาวุโสอาจมีคู่บำเพ็ญ เธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก