เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรื่องที่เย่นเฉิงจบลง เสิ่นอวิ๋นก็กลับไปยังเมืองไห่เฉิง
สองเมืองไม่ไกลกันนัก ด้วยความเร็วของเขาไม่นานก็ถึงบ้าน
“เฮ้อ~! ชีวิตช่างตรากตรำลำบากจริง ๆ~!” กลับถึงบ้านเสิ่นอวิ๋นก็เอนตัวลงบนโซฟาอย่างเกียจคร้าน
คำพูดของเขามีความนัย แต่ไป๋เซียนเอ๋อร์ถูกเขาหยอกจนเขินจริง ๆ จะกล้าออกมาได้อย่างไร:
“ก็พี่อวิ๋นชอบหัวเราะเยาะฉันนี่นา……”
“ฮ่า ๆ ครั้งหน้าฉันไม่หัวเราะเยาะเธอแน่! ไม่อย่างนั้นฉันก็ต้องเดินทางเองอีกแล้วล่ะ!” เสิ่นอวิ๋นยิ้มมุมปาก การได้หยอกสาวบริสุทธิ์ผู้นี้ในยามว่างยังสนุกดี
“อีกอย่างนะเซียนเอ๋อร์ ฉันมีวิชาจักรพรรดิของเผ่าอสูรอยู่หนึ่งวิชา” เสิ่นอวิ๋นเรียกพระสูตรโบราณอสูรจักรพรรดิออกมาจากกลางหว่างคิ้ว แล้วใส่เข้าไปในอี่โสวคงเจียน:
“เธอเรียนแล้วก็จะเพิ่มวิธีการได้บ้าง”
ด้วยความสามารถบำเพ็ญอัตโนมัติ พระสูตรโบราณเล่มนี้จึงถูกเขาจดจำไว้ในสมองแล้ว