เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เฮ้อ! ยังดีที่ทิ้งเงาลางระดับธรรมกายไว้สำเร็จ” เสิ่นอวิ๋นที่ออกจากพื้นที่บำเพ็ญถอนหายใจยาว
หากอยู่นานกว่านี้อีกสักหน่อย ความรู้สึกสบายซ่านถึงกระดูกนั่น เขาเองก็กลัวว่าจะทนไม่ไหวเช่นกัน
ส่วนหลิงชิงเสวี่ยยังเป็นหญิงสาวพรหมจรรย์ การมีปฏิกิริยาเช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง
ในเวลานี้หลิงชิงเสวี่ยกลับคืนสู่สีหน้าปกติแล้ว เธอนั่งขัดสมาธิหลับตาแสร้งทำเป็นกำลังเข้าไปในพื้นที่บำเพ็ญ
เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาของกงจื่อหายไปแล้ว ร่างบางก็พลันอ่อนระทวย รีบยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอียงอาย:
‘แย่แล้ว ขายหน้าต่อหน้ากงจื่ออีกจนได้!’
ก่อนหน้านี้กงจื่อก็บอกแล้วว่ารูปร่างหน้าตาเป็นเพียงเปลือกนอก คิดว่าเรื่องอย่างผู้บำเพ็ญดวงจิตนี้เขาก็คงไม่ได้ใส่ใจ
ตรงกันข้าม กลับเป็นตัวเธอเองที่ดวงใจแห่งมรรคไม่มั่นคง เพียงแค่ดวงจิตวิญญาณสัมผัสกันก็แตะถึงขีดจำกัดเสียแล้ว