กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“โอ้?” เสิ่นอวิ๋นเลิกคิ้ว ยิ้มอย่างมีความหมายก่อนจะเก็บกระบี่บินจิงหงไป แล้วเหลือบมองภาพฉายเกมตรงหน้า: ‘เซียนเอ๋อร์ รอให้พวกเขาจากไปแล้วเธอค่อยตามไป...’
ขยะกลุ่มนี้ไม่คุ้มให้เขาลงมือเอง ปลอบโยนเจ้าตัวน้อยลิงขนทองต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ
เจียงซีเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าโอ้เอ้ รีบกำหมัดไหว้หนึ่งทีก่อนจะพาทุกคนถอนตัวออกจากที่นี่อย่างรวดเร็ว...
……
“โฮก! โฮก!!”
เจียงซีที่กำลังจากไปได้ยินเสียงลิงคำรามในป่า ก็ยิ้มเย็นในใจ:
‘หึ! ไอ้สัตว์เดรัจฉานนั่น ต่อให้เป็นนายก็คงสยบมันยากสินะ...’
ถูกคนมาตัดหน้าแน่นอนว่าเธอต้องหงุดหงิด แต่ใครใช้ให้คนคนนั้นเป็นเสิ่นอวิ๋นล่ะ
ปัจจุบันกฎเกณฑ์ของโลกเปลี่ยนไปสู่การนับถือผู้แข็งแกร่ง คนที่ไม่รู้สถานการณ์แบบนี้ต่อให้ถูกฆ่าตายก็ไม่มีใครรู้