เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย มุมปากมีรอยยิ้มเย็นเยียบพลางก้าวเข้ามาช้า ๆ
หวังลี่ที่ถอยหลังรัว ๆ สะดุดขั้นบันไดด้านหลังล้มลง ด้วยระดับชักวิญญาณชั้นฟ้าที่หกของนาง กลับยืนก็ยังตั้งไม่มั่น
เพราะชายร่างสูงใหญ่ใต้แสงจันทร์ ผมปลายเล็บมือหยดเลือดผู้นี้ กำลังจ้องนางเขม็งราวกับปีศาจ
ทุกย่างก้าวของอีกฝ่ายล้วนพาแรงกดดันอันทรงพลังมาด้วย ทำให้ความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุดห่อหุ้มทั้งกายและใจนาง จนขาอ่อนแรง ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้น!
“ฉันขอเตือนให้คุณใจเย็น ๆ!” หวังลี่ที่เย็นวาบไปทั้งตัวตะโกนเสียงดังด้วยใบหน้าซีดเผือด หวังจะดึงความสนใจของผู้คนรอบข้าง:
“พวกฉันแค่ทำตามกฎระเบียบ! คุณอย่าทำอะไรที่ทำลายตัวเอง!”
เสิ่นอวิ๋นมาหยุดย่อตัวตรงหน้านาง คว้าเนินคอขาวผ่องของนางไว้ในมือเดียว ส่วนปลายเล็บมืออีกข้างก็ลูบไล้ผิวเนียนละเอียดบนใบหน้านาง:
“ที่เธอเล่นงานฉันขนาดนี้ ได้รับคำสั่งจากใคร? โจวเหิง?”